میعاد

در فراسویِ مرزهایِ تن ات تو را دوست می دارم .

آینه ها و شب پره هایِ مشتاق را به من بده

روشنی و شراب را

آسمان بلند و کمان گشاده یِ پل

پرنده ها و قوس و قزح را به من بده

و راهِ آخرین را

در پرده ئی که می زنی مکرر کن .

 

در فراسوی مرزهای تن ام

تو را دوست می دارم .

در آن دوردستِ بعید

که رسالتِ اندام ها پایان می پذیرد

و شعله و شورِ تپش ها و خواهش ها

                                                    به تمامی

فرو می نشیند

و هر معنا قالبِ لفظ را وا می گذارد

چنان چون روحی

                          که جسد را در پایانِ سفر ،

تا به هجومِ کرکسِ های پایان اش وانهد ...

 

در فراسوهایِ عشق

تو را دوست می دارم ،

در فراسوهای پرده و رنگ .

در فراسوهای پیکرهایِ مان

با من وعدهِ دیداری بده .

 

20 / 5 / 88

/ 0 نظر / 7 بازدید